Poziomy pasek sprawdza się najlepiej, gdy jego kolejność coś znaczy. Jeśli umieścisz edytor obok podglądu i będziesz mieć w pobliżu materiały referencyjne, poruszanie się między oknami zacznie podążać za zadaniem. Jeśli dodasz każde niepowiązane okno do jednego długiego rzędu, ten sam układ może stać się kolejnym miejscem do zgubienia rzeczy.
Ten przewodnik stanowi praktyczną procedurę uruchamiania Glidro. Aby zapoznać się z szerszą koncepcją i terminologią, miej pod ręką nasze wyjaśnienie dotyczące menedżera przewijanych okien.
Krótka odpowiedź
Daj każdemu oknu wystarczającą szerokość do pracy, ułóż powiązane okna obok siebie i przesuń fokus wzdłuż paska. Układ przewijania pozwala zachować dodatkowe okna w pobliżu, bez konieczności jednoczesnego umieszczania każdego okna na ekranie.
Zacznij od jednego zadania i trzech okien
Wybierz zadanie, które możesz zakończyć w ciągu krótkiej sesji: sprawdź dokument w odniesieniu do źródła, zaimplementuj mały interfejs lub uzgodnij zestaw liczb. Otwórz dokument roboczy, jedno odniesienie i jedno narzędzie pomocnicze. Zostaw resztę normalnego pulpitu na czas uczenia się układu.
Umieść te okna w kolejności, w jakiej je przeglądasz. Pisarz może wybrać źródło, wersję roboczą, notatki. Osoba budująca stronę może wybrać dokumentację, edytor, podgląd w przeglądarce. Nie ma uniwersalnej prawidłowej sekwencji. Przydatna kolejność to taka, która sprawia, że następne okno będzie przewidywalne, zanim je zobaczysz.
W pierwszym ćwiczeniu unikaj otwierania pięciu terminali lub duplikatów okien przeglądarki. Testujesz, czy pasek pasuje do Twojej pracy, a nie czy możesz go wypełnić.
Wybierz szerokość według zawartości wewnątrz okna
Zacznij od okna, które najczęściej edytujesz. Ustaw go na tyle szeroko, aby pomieścić rzeczywistą zawartość: czytelną kolumnę dokumentu, potrzebne panele edytora lub podgląd przeglądarki pokazujący sprawdzany interfejs. Następnie nadaj oknu referencyjnemu użyteczną szerokość odczytu. Nie wymuszaj równych szerokości, jeśli ich zawartość wymaga różnej ilości miejsca.
Glidro udostępnia ustawienia wstępne zmiany rozmiaru i elementy sterujące odstępami w układzie. Użyj małego zestawu szerokości, które możesz rozpoznać, zamiast wielu subtelnie różnych rozmiarów. Kompaktowa szerokość referencyjna i duża szerokość robocza to rozsądny eksperyment. Traktuj procenty jako punkty wyjścia; skalowanie wyświetlacza, paski boczne aplikacji i preferowany rozmiar tekstu wpływają na wynik.
Kiedy otwiera się kolejne okno, model przewijania pozostawia istniejące szerokości kolumn w spokoju. Eliminuje to jeden powód ciągłego dostosowywania okna głównego.
Naucz się skupiać, zanim nauczysz się przestawiania
Poćwicz przechodzenie do sąsiedniego okna bez zmiany kolejności. Przeczytaj jeden akapit w źródle, przejdź do wersji roboczej, dodaj zdanie i cofnij się. Powtarzaj tę czynność, aż będziesz w stanie przewidzieć miejsce docelowe. Sprawdź swoje rzeczywiste powiązania w Controls, zamiast zakładać ustawienia domyślne z innej aplikacji.
Skupienie i ruch to różne działania. Fokus wybiera, dokąd trafiają dane wejściowe z klawiatury; przesunięcie okna zmienia miejsce jego zamieszkania w pasie. Wczesne zmieszanie ich sprawia, że skądinąd stabilna aranżacja wydaje się niestabilna. Zachowaj skróty ruchu na moment, w którym celowo chcesz inną sekwencję.
Nadal możesz używać wskaźnika. Praca na klawiaturze nie wymaga unikania gładzika podczas zaznaczania tekstu, manipulowania płótnem lub pracy w aplikacji zaprojektowanej do przeciągania.
Zrób jeden wyjątek, zamiast porzucać układ
Niektóre okna są narzędziami tymczasowymi, a nie trwałymi częściami zadania. Mały kalkulator, panel ustawień lub narzędzie o nietypowych rozmiarach może sprawiać wrażenie pływającego. Glidro zapewnia kontrolę włączania i wyłączania aplikacji; zacznij od jednego starannie wybranego wyjątku i obserwuj wynik.
Nie wykluczaj głównej aplikacji tylko dlatego, że jeden z jej paneli wydaje się niewygodny. Najpierw zapytaj, czy otworzyłeś zwykłe okno dokumentu, czy specjalne okno dialogowe. To są różne przypadki i mogą wymagać innego leczenia. Użyj odniesienia do konfiguracji, aby sprawdzić elementy sterujące dostępne w zainstalowanej kompilacji.
Trzymaj niepowiązane wiadomości z dala od paska, którego używasz do zakończenia zadania. Drugi obszar roboczy może utrzymywać komunikację, jeśli ta granica pomoże Ci wrócić do pracy.
Przejrzyj układ po prawdziwej sesji
Na koniec zadania zadaj trzy pytania. Którego okna szukałeś dalej? Który wymagał wielokrotnej zmiany rozmiaru? Który z nich był otwarty, ale nigdy nie był konsultowany? Przesuń pierwszy bliżej, daj drugiemu lepsze ustawienie wstępne i zamknij trzecie, jeśli jego praca została zapisana.
Nie oceniaj aranżacji po tym, jak atrakcyjnie wygląda cała listwa w ujęciu ogólnym. Oceniaj to podczas czytania, edytowania i porównywania. Pasek może być celowo asymetryczny i nadal stanowić lepszą powierzchnię roboczą.
Jeśli wielokrotnie potrzebujesz widocznych jednocześnie czterech okien, siatka lub większy wyświetlacz może lepiej spełnić to zadanie. Przewijanie przydaje się, gdy wygodny rozmiar okna i szybki dostęp są ważniejsze niż zobaczenie wszystkiego naraz. Możesz wybrać inny układ dla innej pracy.
Częste pytania
Czy przewijanie zapewnia mi więcej fizycznego miejsca na ekranie?
Nie. Utrzymuje dodatkowe okna poza bieżącą rzutnią i umożliwia nawigację do nich. Tylko pasujące okna są widoczne razem.
Czy wszystkie moje okna powinny mieć tę samą szerokość?
Tylko jeśli ich treść na tym skorzysta. Wybierz szerokość dostosowaną do potrzeb czytania i edycji, a następnie zarządzaj liczbą gotowych ustawień.
