Space jest przydatny, gdy reprezentuje znaczącą granicę: pisanie, recenzowanie lub komunikacja. Staje się mniej przydatne, gdy jest to po prostu kolejne miejsce do zaparkowania okna, z którym nie zdecydowałeś, co zrobić.
Nie potrzebujesz osobnego pulpitu dla każdej aplikacji. Zacznij od niewielkiej liczby kontekstów zadań, a następnie spraw, aby nawigacja po oknach w każdym z nich była łatwa. Przewodnik po Spaces firmy Apple opisuje wbudowane elementy sterujące.
Krótka odpowiedź
Utwórz Spaces dla odrębnych zadań, a następnie połącz okna robocze każdego zadania. Użyj nawigacji okiennej w zadaniu i nawigacji Space, aby zmienić kontekst; przejrzyj przypisania aplikacji, jeśli przełączanie aplikacji prowadzi Cię w nieoczekiwane miejsce.
Wybierz granice, które możesz opisać w zdaniu
Nazwij pracę przed przypisaniem pulpitu. „Przygotuj propozycję” to przydatna granica, ponieważ wersja robocza, źródła i notatki stanowią jedność. „Przeglądarka” jest słabszą granicą, gdy ta przeglądarka zawiera także dowód propozycji, Twój kalendarz i niepowiązaną sesję zakupową.
Jeśli to wystarczy, zacznij od dwóch kontekstów: zadania, które zamierzasz zakończyć, i komunikacji, którą celowo sprawdzasz. Dodaj trzecią tylko wtedy, gdy możesz wyjaśnić, dlaczego przejście na nią oznacza inną pracę. Redukujesz niejednoznaczność, a nie kolekcjonujesz komputery stacjonarne.
Trzymaj powiązane okna blisko siebie w kontekście. Space zapewnia oddzielenie od innej pracy; układ okien zapewnia strukturę pracy. Te dwie warstwy mogą się wspierać bez powielania się.
Zanim dodasz skróty, naucz się natywnej trasy
Wpisz Mission Control i utwórz dodatkowy pulpit poprzez pasek Spaces. Przenieś do niego jedno zwykłe okno dokumentu, a następnie wróć. Apple dokumentuje również Control-left/right arrow w celu poruszania się między Spaces. Skorzystaj z trasy dostępnej na komputerze Mac, zamiast zgadywać na podstawie ustawień klawiatury innego użytkownika.
Ćwicz z dokumentem, który możesz łatwo rozpoznać. Chodzi o to, aby poznać granicę między komputerami stacjonarnymi, zanim zaczniesz korzystać z tuzina okien, drugiego wyświetlacza i aplikacji pełnoekranowej. Zanim zaczniesz edytować, potwierdź kontekst, na który patrzysz.
Po zapoznaniu się z trasą wybierz, czy Twoja zwykła nawigacja ma korzystać z klawiatury, gładzika, czy Mission Control. Zachowaj co najmniej jedną znajomą alternatywę, aby móc odzyskać siły, gdy niestandardowy skrót koliduje z innym narzędziem.
Zbadaj nieoczekiwane skoki przełączania aplikacji
Jeśli wybranie aplikacji przeniesie Cię na inny pulpit, przejrzyj jej przypisanie i ustawienia Mission Control. Apple dokumentuje zarówno przypisanie aplikacji opartych na Docku, jak i opcję przełączania na Space zawierający otwarte okna wybranej aplikacji. Mogą one wyjaśniać zachowanie, które początkowo wygląda jak menedżer okien poruszający się w przypadkowy sposób.
Zmieniaj jedno ustawienie na raz i powtarzaj ten sam mały test. Otwórz jedno rozpoznawalne okno w każdym z dwóch kontekstów, wybierz aplikację i obserwuj, gdzie wylądujesz. Zachowaj wynik odpowiadający faktycznemu sposobowi korzystania z wielu okien tej aplikacji.
Unikaj globalnego przypisywania przeglądarki ogólnego przeznaczenia, dopóki nie będziesz wiedział, czego chcesz. Jego okna mogą należeć do oddzielnych projektów, mimo że nazwa aplikacji jest taka sama. Wygodne przypisanie aplikacji może stać się niewygodną granicą projektu.
Traktuj pełny ekran jako celową zmianę kontekstu
Natywny pełny ekran zmienia sposób dotarcia do okna i jego sąsiadów. Przed umieszczeniem dokumentu roboczego na pełnym ekranie zapytaj, czy potrzebujesz źródła obok niego, czy też chcesz pozostać przy tym dokumencie przez jakiś czas. Każdy wybór jest rozsądny; służą różnym fazom pracy.
Jeśli okno pełnoekranowe nie jest tam, gdzie się spodziewasz, sprawdź Mission Control, zanim spróbujesz wymusić na nim układ pulpitu. Użyj zwykłych elementów sterujących aplikacji na pełnym ekranie, aby powrócić w razie potrzeby. Nie traktuj każdego okna na komputerze Mac tak, jakby było zwykłym kafelkiem pulpitu o zmiennym rozmiarze.
Dla porównania łatwiej będzie powrócić do normalnego układu pulpitu. W przypadku pojedynczego, rozszerzonego zadania czytania, pełny ekran może stanowić użyteczną granicę. Wybierz przejście świadomie, zamiast używać zielonego przycisku z przyzwyczajenia.
Należy zachować odrębność elementów sterujących Glidro od terminologii macOS
Sprawdź obszary robocze i panele Help w zainstalowanej kompilacji Glidro pod kątem poleceń, które oferuje. Polecenia obszaru roboczego menedżera i natywne elementy sterujące macOS Space nie są automatycznie zamienne. Dowiedz się, którą warstwę zmienia akcja, zanim dodasz ją do skrótu lub gestu.
W układzie przewijanym uporządkuj pobliskie okna wokół bieżącego zadania. Kiedy zmieniasz kontekst, zachowaj taką kolejność, aby powrót był zrozumiały. Powinieneś wiedzieć, gdzie znajduje się wersja robocza i odniesienie, bez rekonstruowania zadania na podstawie ikon aplikacji.
Przejrzyj układ po tygodniu. Jeśli dwa konteksty zawierają tę samą pracę i ciągle się między nimi przełączasz, połącz w myślach zadanie i uprość zestaw okien. Jeśli jeden kontekst zawiera niepowiązane ze sobą obowiązki, podziel go tylko wtedy, gdy rozróżnienie ułatwi powrót.
Częste pytania
Czy do każdej aplikacji potrzebuję Space?
Nie. Projekt często wymaga kilku aplikacji, a jedna aplikacja może obsługiwać kilka projektów. Używaj granic zadań, które pomogą Ci rozpoznać pracę.
Dlaczego otwarcie aplikacji powoduje zmianę komputerów stacjonarnych?
Wpływ na to mogą mieć przypisania aplikacji i ustawienia przełączania aplikacji w Mission Control. Przejrzyj te ustawienia, zanim stwierdzisz, że przeskok spowodował menedżer okien.
